غزل

اول مې سترګې ستا په تلو پسې تلې
کله په نورو معشوقو پسې تلې

اخر ګوزار شوې له ګړنګ زړګيه
د هوسۍ سترګې په کتو پسې تلې

تا پټېدل زده کول ته يې پټ کړې
زړګيه ته رانه د غلو پسې تلې

دا ستا د مخ شمعه چې بله شوله
لمبې زما د زړه په سوو پسې تلې

په زړه زخمي کړو ستا لېمو، که نظر
د وينو کرښې په بڼو پسې تلې

اوس يې زغمه دا غټ غمونه مدام
زړګيه ته چې په وړو پسې تلې

دا بې اختياره چې نن ما وخندل
لمبې مې ستا په مسېدو پسې تلې

"خاطر " دې زړه لره نږدې درغی
څو به يې لرې په ويشتو پسې تلې