ويجاړه مېنه


ستا د هجر په غمو كې نسكور پروت يم
سرو شغلو وهلى سكور يم په اور پروت يم

پېش له دې نه مې سرويږدى ستا زنګون و
اوس دخپلو اميدونو په ګور پروت يم

چې په سترګو مې ليده شغلو تالا كړه
دهغې بربادي مينې په لور پروت يم

د ګردون پرستاران را نه بېزار شول
زه بې شرمه بې حيا يم په زور پروت يم

نه خندا شته، نه ښكلا شته، نه موسكا شته
په غوغا، په واويلا او په سور پروت يم

نه مې خونه، نه مې ور او نه دېوال شته
خوار مجنون ستا ديادونو په كور پروت يم