درد به ژېړ زبېښلی یم او روح به مې وتلی وي

ته چې بیا راځې په ما به جوړ د خاورو څلی وي

خود به الزامونه لګوي په زندګۍ باندې

چا چې لکه ما غوندې د مینې یار بایللی وي

دلته دوه مین تر خپل منزله پورې نه رسي

دلته ځکه هر وګړی زړه باندې داغلی وي

څو به لا د خپلو بربادویو تماشې کوم 

څو به مې داستا تصویر له ځان سره ساتلی وي

بیا چې سيمې شاړې لټوې ورپسې څه پایده!

ستا کریم به ډېر لري داستا له ژونده تللی وي