زړه به پخپله په ځان وسېزمه

په بې رُخۍ به جانان وسېزمه

د چاودو شونډو په تودو اسوېلو

هره ورځ نوی ارمان وسېزمه

د زلمیتوب د تنهایۍ تنده به

د پسرلي په باران وسېزمه

خدای پیداکړي ښایستونو باندې

د خدای راکړی ایمان وسېزمه

درځاره ته په ما یقین نکوې

زه خو په دغه ګومان وسېزمه