ګل، اوبه او غر ددې وطن غرور دی

یو غرور چې له ثواب نه هم ضرور دی

لمر وهلي بدنونه کروندو کې

ددې قام د ښایستونو رنګ او نور دی

د حجرو د نیمو شپو مجلس شهید دی

جنګ زمونږه د ژوندي زړونو تربور دی

پسرلی دی ګلابي ساړه لګېږي

له وجود مې، تاک تاو شوی د انګور دی

زه دهقان یم د ګلونو، ته سرکار یې

څوک د خپل او څوک د بل وطن مزدور دی