زړه ته مې ته راشې ، او خیال ته ستا جفا راشي 

اوس چې څوک نوم د محبت واخلي ، خندا راشي

خاورې ! که ستا له تن جلا شو د ادم وجود

مه خفه کېږه ، دی به ستا غېږې ته بیا راشي

مهاجر تللي له وطنه ، مرور یاران

زه دا باور لرم یوه ورځ به پخلا  راشي

چې دې په ژوند نه شي خېرخوا ، یا د کوم رنځ دوا

نو بیا پرې څه ؟ که جنازې ته دې دنیا راشي

چې څو دې توان وي جوړوه هنره ! مات زړونه

جنت ګټل دي ، چې د چا په خوله دعا راشي