هره څړیکه سانده شوه،او هر پرهر په سوی شو

ستا د خپلېدو ارمان مې عمر له ګونګی شو

هغه چې ټوپک یې په اوږه دی،درته ښکاري ؟

ستا د مستقبل د تباهۍ سبب، هم دی شو

ومې کړ فرار له خپل وجوده لرې لرې

هر ځای کې په هر قدم، ستا غم راته موسکی شو

ستا د تورو زلفو د تیارو په غېږ کې ډوب وم 

تاته مې وه مخه، نو خفه رانه خدای شو

څه د دوه مخۍ په برید ولاړ دي دغه خلک

یه هنره ! تا ګڼلو ورور درنه پردی شو.