اې

توتکۍ

کله چې چا درنه وپوښتل

دا باران کې وچه نجلۍ څوک ده؟

ته ورته ووایه:

هغې د میینتوب په ارمان

زړه په لمر وچ کړ

په ارواح یې ازغي وټومبل

یوه بې پناه ونه یې پکې ونغښتله

په روح، زړه

هیڅوک،

هیڅ وخت ور میین نه شول

او کله چې دا میینه شوله

سترګي یې ویلې

لاسونه پردي

پښې شنډې