سړیه! واوره یمه لمر ته ځمه څه به شمه
څوک خو به تنده په ما ماته کړي اوبه به شمه

که تصويرونو ستاسې خوښه وي پهره مې کوئ
که ديوالونو ستاسې خوښه وي ویده به شمه

اور خو دې راکه چې سکاره شم ښه مې وټکوه
بیا مې په سترګو پورې اومږه رانجه به شمه

یوه دانه یم دغنمو د دهقان په جیب کې
څو ورځې پس لکه ځنګل په کې راوبه شمه

ستا د بلتون شپه به دیو بل په ډاډ تیره کړمه
درد او غمونه به شي، یاد به شي، او زه به شمه

له خولې نه وتې لاړې بیا چرته راغلي خولې ته
باقره! دا یقین مې نه راځي چې ښه به شمه