زه د ننګ میدان ته غورزم چې افغان یم
د دنیا په ننګیالو کښې خوشحال خان یم

په هر وخت کښې د باتور څیره لره مه
که میرویس یم،که ابدال او که امان یم

ما د وخت هر یو نمرود ته لار ښودلې
ځمکي ته ډاګه باندي وایم چې آسمان یم

له تاریخ وپوښته؟زما ژبه څومره غني ده
چې له کروړه تر رحمان پوري کاروان یم

هم مې د میني ورورلی درس نړی لیدلې
ځکه په فخر باندي وایم باچا خان یم

اغیار نشي زما تن جدا کوه لی
که په کابل،که پیښور که په بولان یم

٭آرینه٭ هسې په خپل قدر نه پوهیږم
په حقیقت کښې خو زه ستوری د آسمان یم