ژوند مې ټول جانانه ستــــا لاسو کې دی
زړه مې لکه خاورې ستا په پښو کې دی

خلک راته ستا په مينــــــــه ګـــــوري ټول
ستا د مخ تصوير مې په لــــېمو کـې دی

ټول په دېدنونو غــــوليــــــــــدلـــــــــي دي
خوند خو ټول جانانه شـــــــوګېرو کې دی

غم دې پېغلتوب راځنې خوري ورور ورو
يو نيم سپين وېښته مې په کمڅو کې دی

خوله مې له ماشوم رېبـــــــــار نه واخيسته
ويل يې راته يار دې پــــــه مزو کــــــې دی

مړه کړه پکتيانۍ د پېښــــــور ګــــــــــرمي
قبر يې په خپل کلي ( چيـــــنو ) کـــــې دی.
٢٠٠٩/ ٠٢/ ١٠