اوس چې دې نوم واخلمه سندرې رانه هېرې شــــي
تاته مې ساتلې وي خـــبرې رانــــه هېرې شـــــــــي

اوس يو ستا يادونه دي چې تار يې مـــــرغلــــــين دی
نور خو چې رايادې کړم ملګرې رانه هـــېرې شــــــــي

پام چې مې دا ستا د شوخ نظر په کږلېــچونو شـــــي
کېږدم د بڼو وسلې سنـــــګرې رانه هېـرې شـــــــــي

غوښې د اولاد يې د توپونو خولو کې پـــــاتې شـــوې
څنګه به سرتورې مهــــاجرې رانــــه هېرې شــــــــي

خاورې د همــــزولو په يـــــادونــــــــو بانــــــدې واړوم
ستا په ياد همزولې او ګــــودرې رانـــــه هېــــرې شي

مونږ ترې تابوتونه دوی ترې ښکلې ماڼۍ جوړې کـــړي
څنګه د پکتيا د غرو نښـــــترې رانــــه هېـــــرې شـي؟

نه ځم ورپـــسې اوس پکتــــيانۍ غـــــرونـــــو رغونو ته
ســترګې د يـــار ګـــورمه ګورګــورې رانـــه هېرې شـي