مخ مې د جانان دی که ځلا چرته هېـــــــــــنداره کړي
خدای ورته  ونه وايمه مابه ګـــــــنـــــــهـــګــــاره کړي

مخکې دې غم ښه و، ستا په ياد به پرې ويــده شومه
اوس چې راته راشي نو ويده مــــــې رابــــــيداره کړي

وژنه خو مې مه بيا به دې هيــــــڅوک هم د غم نه وي
داسې يوه ګناه وکړه چې ما له تـا بـــــيـــــــــزاره کړي

خير که په هُنر د يارانې ښه نه پــــــــوهېــــــــږم اوس
لويه به شم، پويه به شم، خدای به مې هوښياره کړي

ماته يې جامونه رامعلوم دي، ښــــــــه پــــــرې پويه يم
دا معلومه نه ده چې سجدې د چــا لـــــــــه ډاره کړي؟

هر سړی جنت ګټي، دوزخ ګټــــــــــــــي خپل ځان وته
دلته داسې څوک دي چـــــــې ژوندون د بل لپاره کړي؟

هره شپه که ستــــــــاپــــــــــه ياد ويده پکتيانۍ نه يمه
غاړې مې دې بندې وي خدای پاک مې دې مرداره کړي.