کله ناکله راته دومره خوږشې
چې ستا په ياد کې شونډې وچيچيمه
مينه داستا په يوه ګلاب وکړمه
مهينې شونډې ترېنه دومره واخلم
چې ټول خولې خولې شي
لکه يتيم په اوښکو ولمبيږي
خو کله کله داسې هم وشي
چې ستا ګلاب شونډو ته وژاړمه
داستا جفا راياد شي
اود ازغيو جامې واغوندمه
ستا له نازک ګلاب ګلاب بدنه
داسې راتاوه شمه
چې درقيب ګوتې هم ورېبمه