پېغله يمه شرنګ مې دبنـــــــــــګړو له مېنځه باسمه
غشــــــــــــي دبڼو مې د زړګو  له مېنــــځه باســــمه

سترګو ته مې ستا دانوراني مخ سيوری سيوری شي
نوم دې که هر څومره دمغزو له مېنــــــــــــــځه باسمه

خدايه ته زما له دې احساسه ســــــــــــوله جوړه کړې
خدايه افغانان مې دجګړو له مېنــــــــــــــــــــځه باسمه

چا چې خپل احساس دبل په وينـــــــــو لمـــــبولی وي
دغسې ځوانان د پښتنو له مېنـــــــــــــــــــــځه باسمه

نه مې وژني ، ماد پېغلتـــوب احساس مانــــــــــه وژني
سپين وېښــــته بيا ولې دکمڅو له مېنځه باســــــــمه؟

بيا بـــــه مې (کاروانه ) په غزلو کـــــــــې مزه نــــه وي
خدای دې نکړي تا چې د مصرعو له مېنځه بـــــــــاسمه

څـــــــرنګه به ماتــــې ددستــــــــــور دا زولنې کــړمه ؟
څرنګه به ځان دسرو لمبو له مــــــــــــــېنځه باســـــمه؟

ځانته ګوزاره زه پکتيـــــــــــــــانۍ کولی نه شـــــــــــمه
ستا په نوم توبه مې دتوبو له مېنځه باســــــــــــــــــــمه