کله نا کله راته دومره خوږشې
چې ستا په يادکې شونډې وچيچيمه
مينه دا ستا په يوګلاب وکړمه
مهنې شونډې ترېنه دومره واخلم
چې ټول خولې خولې شي
لکه يتيم په اوښکوولمبيږي
خو کله کله داسې هم وشي
چې ستا ګلاب شونډوته وژاړمه
داستا جفا راياد شي
اوازغيو جامې واغوندمه
ستا له نازک ګلاب ګلاب بدنه
داسې راتاوه شمه
چې درقيب ګوتې هم ورېبمه