په يوبوټي به څه شې ګـــــــرانـــې راشه ګلستان شه
پام چې سپوږمۍ نه شې ته د ستورو ډک اسمان شه

ژوند د حوادثو درونــــــد څټک پـــــــــــــــــه لاس نيولی
موم چې ورته نه شـــــــــــې د فولادو کلک سندان شه

وګوره خپـــــل ځان ته چې ته څوک يې، چې ته څه يې
دود نه شـــــې لمـــبه شه، اسويلی نه شې توپان شه

د پرخې غوندې نـــــــه شــــــــې د ګلونو په مخ اوښکه
چې سين درباندې ډک شي تـــــه يو هغسې باران شه

تر څو به ته وږمه يې اوس نـــــــو پاڅېــــــږه سيلۍ شه
په څنګ څنګ مه تېرېږه ځه ورګډه په ميــــــــــــــدان شه

د جنګ سره په جنګ شه په توده کې سړه نــــــــه شته
پردي ځان نه قربان کړه بيا له خپلو نه قــــــــــربــــان شه

۱۵ /۱۱/ ۱۹۸۱