چې يوڅلی دفرياد يم هېردې نه يم
چې دې سترګوکې سواد يم هېردې نه يم

دم په دم مې له نظره غورځوې  چې
شکردومره خودې ياديم هېردې نه يم

تاچې ډک دلمر کچکول کړله خپل حسنه
ماويل زه ګنې شمشاديم ،هېردې نه يم

هوسۍ سترګې چې په سترګوکې دې ښکارکړم
اوس که صيد يم که صياديم هېردې نه يم

ته مې سر اوزړه مې مينه رانه غواړ ي
دلته هم زه ستا مراد يم هېر دې نه يم

دامنم چې خسروان د ې عاشقان د ي
شيرين ! زه دې هم فرهاد يم هېرد ې نه يم

تخيل مې سرګردان ستادخيال ،خيال کې
بوړبوکۍ اوکه ګرداب يم هېردې نه يم

سوځېدل مې دامعنی چې ستا قبول يم
زه ((حقيار))دهابل داديم هېردې نه يم