دلداره راته وايه چې جـــــانــــــــان مــــــې يـــــــې کنه
زخمي زړګي لپاره څه درمـــــــــان مـــــــې يـــــــې کنه

زه رنګ په تهمتونوشومه داستاپه يــــــــارانــــه کې
چې زه پرې عقيده لرم ايـــمـــــان مـــــــــې يـــــې کــنه

انتظارکې دې جانانه ځمادوه ستــــــرګې څلورشوې
سپرليه رارسېږه سپيروهيـــــلــــوبهاران مې يې کنه

دمينې په اقراردرقـــيـــب هيـــــلې نيمه خــــــواه کړه
سپېده داغ دتاندوهيلوپه آسمان مـــــې يـــــــې کنه

ماشپې په رڼوسترګوســــباکــــــــړي ستاپه يادکې
دډېروبې خوابيوڅه جـــــــبران مــــــې يــــــې کــــــنه

په ليدومې سترګې ستاپه لورکـــــــــږې شــــــــوې
کږوسترګولپاره څــــــه نــــــښـــان مـــې يــــې کـــنه

نږدې دي چې کې ډوب شم داوښکوپه درياب کې
ساحل ته رسېــــدوکــــــې پشــــتي بان مې يې کنه

مانه ويل شرميدمه چې زه ستـــــــايم اوته ځماشه
اوس وايه ( امين زيه ) چې آرمــــــــان مـې يې کنه