د وطن د غرونو اوښـــكې  چېرې وړې د كابل سيـنه

په لېــمو يې بدرګه كـــړه دې كې ځــي د وطن ميــنه

موږ ته هېڅ نه دي راپاتې وطن وران خو دومره وكړه

امانتـــــي زړه كې سـاته   زموږ اوښكې اباسيـــــنه