په سکروټو چې دغم خلکو سوځـــــیـــــږم

لکه شمعه په تدریج سره ویـــــــلــــیــــــــږم

زړه مې ډیر په بیرحمۍ دی رنځیدلــــــۍ

په ګریوان کې رڼه اوښکه یم څــــڅــــیږم

هیڅ طبیب مې د دردونو  پـــــیــــدا نشو

د نا سور پرهار په شان غــوندې شړیږم

ژوند زما فقط غمونو تـــــه وقف شوی

په مـــــــــزار د جــــــــنـــــــازو د غم بلیږم

چـــــې نصیب زما په غم دی لړل شوی

هـــمیشه په مایوسۍ  کې ترې کړیږم

زه میرویس چې د غمونو انډیوال یم  

مرګ زما به وي له غمه پری پوهیږم 

۲۰۰۴/۱۱/۰۴

ستوکهلم سویډ ن