منم پریشانه یو،ستومــــــــــــانــــــــــــــــــه یو، نا ځوانه، یو

لا خــــــــــــو دی نــــــــــــمانځو راته ګرانه،بی ایمانه ،نه یو

دا خو رښتیا ده، چی موږ ستایو د سپین شعر شاهزاده ۱

مــــــــــــګر مــــــــــنــکر خو د غزل له خوږ کاروانه، نه یو ۲

زمــــــــوږ چی خوښ دی د پښتوپه سر، پښتو مو خوښه

ګــــــــــنــــــــــی خـــــــــــوشال خو د رو له تور دورانه نه یو

چـــــــیـــــــرتــــــه توبه، چیرته کعبه او چیرته موږ لیونی

هـــــــــــسی مـــــــــین موږ یوچی خبر له خپله ځانه، نه یو

د ژونــــــــــد هـــــــــــوسۍ په ولو وړو د پناهخاي لټوو

امــــــــــــن پـــــــــه هیڅ ځاي کی جانانه، له انسانه نه یو

روح مو د غرونــــــــــــو په شپیلو  او سندرو، روږدی

شــــــــــــکر ژوندی یـــــــــو بی نارو د يه قربانه، نه یو

که مو د ړیر هره شیبه ورتـــــــــــــــــــــــه سندره نه کړه

بــــــــــیا بـــــــــــه له زړه بیا به له ځان افغانستان، نه

23/ 12 / 1998

 خوږ ژبی شاعر، ارواښاد، اسحاق ننګیال ۱

۲ نازکخیاله شاعر، پیر محمد کاروان