شپه که راخوره شوه دما ښام په سر

خاندي  سحرونه مې دبام پـــه ســـر

ډیرو دپردیــــو غوښــــې وخـــــوړی

دا یو زه کا فــر شومـــه دجام په سر

یاره ، لیونې پــه کاڼــو مـــــه ولــــه

کاڼي خو اوریـږي دبد نام پـــه ســر

څنګه دریبا ر ګومان پری وکړمــه

دام یې راته ایـښې دی ددام په سـر

مینه یو الزام شو محبــــــت نه شو

ورک شومه دکلي دالــــزام په سر

دومره بختور نه یم مـــــلګرو چې

وخیژمه دار ته دخپــل قام په سر

کابل

۱۳۶۴   / ۶  / ۱۸