زه یو لار ورکی پردیس

پخپلو تیرو جلوهلو

او زړو خاطرو

دسارايي مرغه په څیر

اوتر اوتر ګرځیدم

چې کوم ښکاري مې دوزر بڼکې توی نه کړي

*  *  *

هرڅه پردي وو

زه پردی وم اوچا نه پیژندم

دېرې سپېرې وې

اوجرې ړنګې، منګې دړې وړې

اودګودر پیغلې خپه  خپه وې

چې دهمزولو په قبرو .....

باندې یې سپین کاڼي قطار قطار وو

     *    *     *

هلته لږ وړاندې یو ټولګۍ دخلکو

زما په سترګو شو نږدې شوم ورته

که ګورم هرڅه پلورل کیږي ......

ټول په نیمه بیه

بیا مې  له سترګو نه داوښکو چینې

په لپو لپو بهیدلې ځکه

دشمله ورې برجورې کلا پَټ مې په مارکیټ کې ولبد .