خــــیــــــــال سپرلې شه لږ په سیمه زما خوارو خانده

زړګـــــیـــــــه ګــــــــل شه په سپیرو څڼو د یارو خانده

که په ماښام بــــــانــــــــــــــدې مې شمې ځوانې وژړل

پــــــیـــــرې لــــــــــــــږ وغوړیږه ته مې په سها وخانده

څـــــــــــو شیــــبې وروسته به دحق دیدارته ورسیږې

منصور زړګــــــیـــــــه پــــه خندا ورځه په دارو خانده

د پــــــــــر هـــــــرونـــــــو پــــــروا مکوه پښتون زړګیه

پــــــــه پـــــټـــــــه ژاړه خـو په مخکې د اغیار وخانده

د خـــــــو شحـــــــــال یاد تازه کوم له چا نه نه وریریږم

ما چې په ډک محفل کې ښکل کړې ته په جارو خانده

چــــــې باج کې غواړې پیغلې هیلې او زلمې سرونه

لا لــــــــــیـــــــه سرورځنې غوڅ کړه په ښامارو خانده

هــــــــــر ه لـــحځه ئې د پردیس ژوندون په زهرو ډکه

که ژړا ( ننګ ) بولې په حال د ( بیکسیار ) وخانده ( ۱ )

 تکړه او ځوان شاعر عبدالما لک بیکسیار

۱۸  / ۹ / ۲۰۰۴