فـــلـــــک په کي لغړ شو خود به ستا کریوان څیریږي

زمونږ د زلفوتورکي پــــه دونـــیــــا ګـــریــوان څیرږي

پرون په زخمي ګوتو مـــــي سپن سري مور بښۍ کړ

ای وخته تـــــوره بـخــتــه نن مي بیا ګریوان څیریږي

اسمانه ته غـــــوریــــږه ستا به هم پري زور اوبه شي

ددي کـــلــــي پــــه چـــم کي په هر چا ګریوان څیریږی

په اوښکو رازرغوان شو بي موسمه وران کنډرکي

ســـپــــرلـــیـــــه لارویــــه اوس په تا ګریوان څیریږي

ورځــــه شیخه ته یې سر کړه په چلم سکروتي ایښې

زردشـــــت پــــه معبده کي بس همدا ګریوان څیریږي

یـــــو تــــنــدر سواي ودیره داغیار په بر ندوسترګو

پـــیـــړي بـــه پــیـــړي اوړي تـل زما ګریوان څیریږي