تـــــن بـــیــا د یار کوڅي ته له سلګو سره ورځم

لــــه ډيــــرو ارزوګـــــــــانــــو او اسرو سره ورځم

ورځـــم د زړه د فـــتــــر مـــی ورته مخکي غوړوم

د عـــشـــق لـــه روایــا تـــو مـــســـئــلــو سره ورځم

دا ستان مي د نیم ژوانده ارما نو نو ورته وایم

پـتـنـګ په شان بي درنګه سرو لمبو سره ورځم

جـرګي د تړمو او ښکو د سو غات په تو ګه لیږم

پــــخــپــلـه ګرېوان څیری له زګیرووسره ورځم

پټ ، پټ مي ورته وژړل اګاه مي په درد نه شوه

دا ځـــل پـــه لــــوړو چــیــغــو ، فریادو سره ورځم

خــــزانــــه کــــه د ســـر پـــه بـــیـــه بـاندي تما میږي

پــه یـــاد یـــې د سـرو شونډو له پیالو سره ورځم