«مات» ئې چې د یو نظر کتو نه شم
 دود دې له دې سترګوپښتنونه شم

 تاته چې د بد و سترګو سپر ګر ځي
 کاش ددې مجمر له سپیلنو نه شم

 و به بولم هغه وخت خندا ځانته
 خلا ص چې له ژړا او له سلګو نه شم

 خپلو د یو سف کانې را وکړې
 څنګه ګیله من زه له پردو نه شم ؟

 ما ته چې کنګل لکه سکروټه شي
 پټ زه له لمبو که له اوبو نه شم ؟

 ته وې د زمري په خوله کې شپه او ورځ
 ځار دې د نامه له ترانو نه شم
 
 ۲۰۰۲.۱۱.۱۷